Lithoijen

Over Lithoijen kunnen we heel veel historische feiten oplepelen. Maar dat gaan we niet doen. Liever vertellen we u over de gemeenschapszin die er in dit dorp heerst.
Ooit een heel dorp aan de brunch gezien op het marktplein? Dan moet je in Lithoijen zijn: geen wegwerpserviesgoed te bekennen en hoffelijkheid alom.
Ooit een toneelvereniging meegemaakt die het zo druk heeft dat er zelfs een jeugdafdeling is opgezet, die evenals de volwassenen jaarlijks een succesvolle productie neerzet? Dan moet je in Lithoijen zijn.
Ooit een heel dorp vol vertrouwen oude foto’s zien delen met een relatieve nieuwkomer in het dorp die er vervolgens een tentoonstelling mee organiseert die klinkt als een klok en bovendien een echt Lithoijens Familiealbum samenstelt dat inmiddels gretig aftrek vindt, ook buiten de dorpsgrenzen? Alweer, dan moet je in Lithoijen zijn.

De bakker heeft er een café en in het voormalige raadhuis kun je weer op de koffie komen. De fruitkweker heeft er de fruitigste appels en Aagjes Oma verkoopt er antiek. Maar er gebeurt en gebeurde natuurlijk veel meer in Lithoijen. Wist u trouwens dat het stuw- en sluizencomplex dat tussen 1932 en 1936 werd aangelegd een Lithoijense aangelegenheid was en dat pas in 1939, toen Lithoijen bij Lith gevoegd werd, kon worden gesproken van de stuw bij Lith? De gemeente Lith werd in dat jaar trouwens nog groter, want ook de gemeente Oijen en Teeffelen werd bij Lith gevoegd.

Als je Lithoijen binnenkomt is het altijd de fiere kerktoren van de Remigiuskerk die je als eerste ziet. Deze neogotische kerk werd ontworpen door architect Franssen en onder bouwpastoor Evermodus van den Berg voltooid in 1901. Het plein waar de kerk staat is naar hem vernoemd: Prelaat van den Bergplein. De kerk staat inmiddels op de lijst van rijksmonumenten. Tegenover de kerk ligt het voormalige klooster waar de zusters van Jezus Maria en Jozef van 1884 tot 1949 de bewaarschool en de zesklassige lagere meisjesschool verzorgden en waar veel jonge meisjes in pensionaat waren.

Buiten de dorpsgrenzen zijn het de jachthaven en het natuurgebied ‘De Hemelrijkse Waard’ die de aandacht trekken. Het stukje dode Maasarm dat hier ligt bezorgt zowel de lokale bevolking als bezoekers veel plezier. Trouwens wie op de fiets een van de vele routes doet, komt zo goed als zeker door of langs het dorp Lithoijen. En wie even over het plein fietst ziet op zondagen het bord van het Remigiusmuseum buiten staan, het museum van de heemkundekring waar religieuze voorwerpen tentoongesteld worden en de geschiedenis van Lithoijen.  Aantrekkelijk vormgegeven door onze eigen conservator: vormgever Frans Heeren.

Meer verhalen over Lithoijen,  zoals eerder geplaatst in ons blad De Maaskroniek.

Advertenties